باغبانی پیرم که به غیر گل ها از همه دلگیرم

کوله ام غرق غم است

آدم خوب کم است

عده ای بی خبرند

عده ای کور و کرند

و گروهی پکرند

دلم از این همه غم می گیرد

و چه خوب است آدمی عاقبت می میرد...