هر كسي از ظن خود شد يار من
- هماهنگ با طبيعت زندگي كن. يعني چي؟!
- بعضي از ما وقتي به كسي خدمتي ميكنيم ، بلافاصله توقع داريم كه آن شخص خدمت ما را جبران كند. بعضي ديگر گرچه تا اين حد پيش نمي رويم، در ذهن خود آن شخص را رهين منت خويش مي دانيم و همواره احسان خود را به ياد داريم. ولي انساني هم وجود دارد كه به هيچ وجه احسان خود را احساس نميكند، مثل تاكي كه خوشه انگور را به بار مي آورد بي آنكه در برابر احسان خود توقعي داشته باشد، مثل اسبي كه به فرمان صاحبش در مسابقه دويده، مثل زنبور عسلي كه عسل گذاشته . مثل آنها، اين شخص هم كار خودش را جار نميزند بلكه بلافاصله سراغ كار خوب ديگري مي رود، همچون تاك كه به محض فرارسيدن تابستان باز هم انگورهاي ديگري به بار ميآورد.
بي احساس، احسان كنيم... حتي اگر نتيجه ي احسانمان اين باشد كه مارا ساده لوح بيانگارند و به خيال خودشان فريبمان داده باشند... در نهايت خواهيم ديد كه هر چه هست بين ما و خداست نه بين ما و مردم...
با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي
تـــا بي خبر بميرد در رنـــج خـــود پرستي